แว่นตากรอบดำของแทนมักจะเป็นฝ้ามัวๆอยู่เสมอ เขาไม่รู้สึกอะไร แต่ฉันทนไม่ได้ เห็นแล้วรำคาญแทน
สมัยเป็นเพื่อนกันใหม่ๆ ยังมีความเกรงอกเกรงใจกันอยู่บ้าง ฉันเพียงแต่ดึงแว่นออกจากหน้า...จากตาเขา (อย่างนุ่มนวล) ถ้ามองใกล้ตัวแล้วหาผ้าที่ไหนมาเช็ดแว่นให้เขาไม่ได้ ก็เช็ดกับชายเสื้อนักศึกษานั่นแหละ

ถ้าอยู่ใกล้น้ำใกล้สบู่ ฉันจะรีบวิ่งเอาไปล้างน้ำฟอกสบู่ให้จนใสแจ๋ว เช็ดด้วยเสื้อจนแห้ง ก่อนนำไปสวมกลับคืนให้เขา เลนส์ทั้งสองข้างจึงมีรอยขนแมวประดับอยู่ประปราย แต่ถึงแว่นของเขาจะเป็นรอยขีดข่วนมากมายแค่ไหน ฉันชั่งใจดูแล้ว มันคงไม่รบกวนการมองเห็นของเขาสักเท่าไหร่ ขนาดแว่นมัวแทบตาย เขายังเฉย

แทนเปลี่ยนแว่นใหม่เมื่อเรียนจบ จากกรอบดำหนาเป็นกรอบสีเงินบางเบา ดูเก๋ไก๋กว่าเก่า ฉันเพิ่งสังเกตเห็นว่าแทนดูสะดุดตาขึ้น เพื่อนสาวที่ทำงานสะกิดกันใหญ่ "อุ๊ย!!! แฟนใครมาน่ะ หล่อจัง"
"ไม่ใช่แฟน...เพื่อนเก่า จบจากที่เดียวกัน" ฉันบอกความจริง แต่ไม่มีใครเชื่อ

แว่นกรอบเงินของแทนจะสะอาดใสดูดี ก็เฉพาะเวลาออกไปข้างนอก ขณะแต่งชุดทำงานทำท่าเป็นหนุ่มออฟฟิศเดินลอยชายไปไหนมาไหน แต่ถ้าเป็นเวลาที่ต้องก้มหน้าก้มตาทำงานยุ่งๆอยู่กับโต๊ะเขียนแบบ เวลาพักผ่อนอยู่กับบ้าน หรือเล่นกีฬา เลนส์ใสๆคู่นั้นก็จะกลายเป็นฝ้าขุ่น เขาไม่ค่อยยอมถอดมาเช็ดล้าง ราวกับจะแกล้งยั่วให้ฉันโมโห แต่ฉันรู้ว่าเขาคงไม่เจตนาแกล้งหรอก แทนเป็นคนเรื่อยๆเฉื่อยๆอย่างนั้นเอง

"ถามจริงเหอะ...ตอนแว่นเธอสะอาดๆนี่ใครล้างให้วะ?" ฉันเคยถามแทนอย่างแค้นๆ ทั้งที่เรื่องนี้มันก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของฉัน
"แม่เราไง...ถอดไว้หัวเตียงตอนนอน ตื่นมาตอนเช้า แกล้างให้เสร็จ"
"แม่เธอคงทนโสโครกไม่ไหว"
"เออ...ใช่ ทำไมเธอรู้ล่ะ ว่าแม่เราทนสกปรกไม่ไหว" แทนถามด้วยตาใสซื่อไร้เดียงสาจนน่าถีบ

แต่บางที...สายตาคู่เดียวกันนี้ก็ดูกรุ้มกริ่มจนน่าหวั่นใจ

ข้อเสียของแว่นกรอบสีเงินคือสนิม แม้ว่าใส่แล้วจะดูดีกว่าแว่นกรอบพลาสติกสีดำหลายเท่า แต่สนิมเขียวๆบนกรอบแว่น นานไปก็ทำให้รู้สึกสกปรก
งานยุ่ง ไม่ได้เจอกันนาน ฉันอดคิดถึงแทนไม่ได้ ป่านนี้เขาคงใส่แว่นเลอะๆตามเคย

แทนตัดผมสั้นเกรียน หน้าตาอ่อนเยาว์ ดูสดใสแปลกตา สวนทางกับอายุที่เพิ่มขึ้น กรอบแว่นสีน้ำตาลลายกระ มียี่ห้อเลิศหรูติดอยู่ตัวเล็กๆด้านข้าง แว่นแบบนี้ไม่ขึ้นสนิม ฉันนับนิ้ว...ทบทวนตัวเลขจำนวนปีที่เราเป็นเพื่อนกันมา มั่นใจได้เลย แทนไม่ได้ซื้อแว่นนี้ด้วยตัวเองแน่นอน

"น้องที่ทำงานช่วยเลือกให้" แทนบอกยิ้มๆ วางขวดไวน์ในห่อกระดาษน้ำตาลลงบนโต๊ะกระจกอย่างระมัดระวัง ก่อนหย่อนตัวลงนั่งเอกเขนกบนโซฟาเบด เฟอร์นิเจอร์ตัวโปรดของเขา ในห้องชุดของฉัน
"น้องผู้หญิงละสิท่า"
แทนจ้องหน้า ยักคิ้ว
"เขาซื้อให้ด้วยหรือเปล่า?" ฉันถามทำไมก็ไม่รู้
"เปล่า...เราซื้อเอง แต่เขาดูให้ว่าอันนี้ใส่แล้วหล่อ...เธอว่าหล่อมั้ย" แทนหันซ้ายหันขวาให้ดู
"งั้นๆแหละ...เดี๋ยวก็สกปรกอีก เชื่อเหอะ...ไม่ใช่สันดอน...ไม่ใช่สันขวาน แต่เป็นสันดานคนมันซกมก แก้ยาก"
"ไม่หรอก น้องเค้าบอกว่าแบบนี้ไม่ขึ้นสนิมชัวร์"
"แฟนเหรอ...?"
"อืมม์...ไม่รู้สิ ก็ไม่เห็นมีอะไรนี่ น้องเค้าเห็นแว่นเราขึ้นสนิม เลยชวนไปซื้อใหม่ ร้านแถวออฟฟิศ"
"อ้อ...อย่างนี้นี่เอง" ฉันยิ้ม
"เฮ้ย...อย่าเพิ่งแซว ยังไม่มีอะไรจริงๆ ถ้ามีแล้วจะบอกให้รู้เป็นคนแรก" เขาพูดหนักแน่น
"อุ๊ย...จะทะลึ่งมาบอกเราคนแรกทำไม บ้าเหรอ ไปบอกพ่อบอกแม่เธอสิยะนายแทน"
"ไม่ล่ะ...อยากบอกเธอคนเดียว..."
"…"
แว่นใหม่ของแทนใสแจ๋ว อวดดวงตาสีน้ำตาลเข้ม...สายตาคมกริบที่มักจะถูกซ่อนอยู่ใต้ฝ้าหม่นมัว
ต้องหมั่นทำความสะอาดแว่นให้เขาบ่อยๆนั่นแหละ ถึงจะมีบุญได้เห็น

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมหญิงสาวคนนั้นถึงอยากพาเขาไปซื้อแว่นใหม่
"แทน...แว่นเธอมัวมากเลยนะ!!!"
"ล้อเล่นน่า...แว่นใหม่เนี่ยนะ ไม่จริงหรอก???" แทนสะดุ้ง
"เลอะจริงๆ...นี่ไง" ฉันถอดแว่นของเขาออกอย่างรวดเร็ว ด้วยท่าทีอันเคยคุ้น พ่นลมหายใจอุ่นๆลงไปบนเลนส์สองข้างจนกลายเป็นละอองฝ้าบางๆ

"ดูสิ แทน...เราต้องเช็ดแว่นให้เธออีกแล้ว"
แว่นอันล่าสุดของแทนขาหักหนึ่งข้าง เลนส์สองข้างหลุดจากกรอบ เต็มไปรอยขีดข่วนจากกระดุมเสื้อเชิ้ตและซิปกางเกง
…

ฉันและเพื่อนร่วมรุ่นนับสิบคนยกโขยงไปเปิดห้องร้องคาราโอเกะกันต่อ หลังจากไปร่วมงานแต่งงานของแทน
แทนไม่ได้สวมแว่นในงานแต่งงานของเขา

เจ้าสาวคนสวยลากคอเจ้าบ่าวไปทำเลสิก!