• มวลX ความเร่ง= แรง ,แรงXระยะทาง=งาน

    Posted on December 7, 2011 by in News

    มวลX ความเร่ง= แรง ,แรงXระยะทาง=งาน ตีพิมพ์ครั้งแรก นิตยสาร a day

    นานๆทีฉันจะออกจากบ้านตอนเช้า เพราะเป็นโรคกลัวรถติดขึ้นสมอง มักหลีกเลี่ยงการออกไปทำธุระนอกบ้านในเวลาเร่งรีบของคนอื่นๆ เลยไม่ค่อยได้มีโอกาสสัมผัสบรรยากาศยามเช้าของชีวิตบนท้องถนนในเมืองหลวงบ่อยนัก เวลาออกไปทีไรก็จะรู้สึกว่าเห็นอะไรแปลกหูแปลกตาน่าตื่นเต้นไปซะหมด ทั้งที่อาจจะเป็นของธรรมดาที่คุ้นหูคุ้นตาสำหรับคนอื่น
    ภาพที่เห็นแล้วสะใจยังไงบอกไม่ถูก ก็พวกเด็กนักเรียนประถมถือกระเป๋านักเรียนสีดำหนักโคตร เดินเรียงแถวเลาะตามฟุธบาทไปรอรถเมล์ที่ป้ายหน้าปากซอย ทำไมต้องแบกกันหนักขนาดนั้น(วะ) ไม่เห็นวันๆมันจะต้องเรียนอะไรกันหนักหนาสาหัสเท่าไหร่เล้ย หน้าตาเด็กก็แสนจะเก็กซิม บางคนยังมีขี้ตาเกรอะ สงสัยยังไม่ได้อาบน้ำ
    ระบบปฏิรูปการศึกษาไทยจงเจริญ เพี้ยง!!!!
    คนทำงานกลางคืนลากสังขารกะปลกกะเปลี้ยกลับเข้าที่พัก ขอบตาดำ ตาแดงช้ำ ใต้ตามีรอยมาสคาร่าเลอะเป็นคราบ เสื้อผ้าชุดกลางคืนยับย่น ดูแล้วได้อารมณ์คอนทราสต์กันดีกับภาพเด็กหนุ่มนักศึกษาหน้าตาเกลี้ยงเกลา ไว้ผมทรง F4 ปลายผมยังเปียกนิดๆ ถ้ายื่นจมูกไปดมใกล้ๆซอกคอ คงได้กลิ่นน้ำหอมหรือไม่ก็กลิ่นสบู่-แชมพูสดชื่นหอมสะอาดหลังอาบน้ำ (สันนิษฐานเฉยๆ อย่าคิดไปไกล…อิ อิ) พ่อหนุ่มนักศึกษานั่นสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวปล่อยชายออกนอกกางเกง (เท่หรือเปล่าไม่ทราบ) เกี่ยวก้อยกระหนุงกระหนิงกับเด็กสาวผิวขาวจั๊วะ ขนาดไม่ตั้งใจมองยังสังเกตเห็นหุ่นสวยของเธอในเสื้อรัดติ้วบนรองเท้าแตะส้นสูง
    สิ่งมีชีวิตสวยงามคู่นั้นค่อยๆ เดินจูงมือกันช้…า…ช้…า (ต้องเขียนให้เห็นภาพ…ว่ามันช้าขนาดไหน) ออกจากอพาร์ตเม้น ลากเท้าเอื่อยๆไปบนฟุตบาธ ฉันสะดุดตากับรูปร่างหน้าตาแจ่มๆของพวกเขา แต่ที่สะดุดใจยิ่งกว่าคือสปีดการเดิน เพราะแต่ละก้าวที่พวกเขาขยับเท้าเดิน มันช่างอื…ด…อ…า…ด…อ้…อ…ย…อิ่…ง…อย่างแสนจงใจ ดูแล้วชวนทรมานอารมณ์หญิงแก่หัวใจติดเทอร์โบอย่างฉันเหลือเกิน
    ฉันเองก็เพิ่งจะผ่านวันสดใสอย่างนี้มาไม่นาน(ก็เมื่อ 20 ปีก่อนไง…แป๊บเดียวเองเนอะ) ก็พอเข้าใจอยู่หรอก ว่ามันคงเป็นย่างก้าวแห่งความสุขที่พวกเขาอยากจะยืดมันไว้ให้นานแสนนาน ถ้ามีอำนาจหยุดเวลาได้เขาคงทำไปแล้ว แต่ด้วยเหตุผลส่วนตัวเนี่ย ภาพตรงหน้ามันทำให้คนไม่หนุ่มไม่สาวอย่างฉันรู้สึกอึดอัดขัดใจเป็นกำลัง
    โถ…พ่อคุณแม่คุณ ยังหนุ่มยังสาวเรี่ยวแรงยังดี ดีกรีปัญญาชน อนาคตของประเทศชาติ ทำไมไม่รู้จักเดินเหินให้มันฉับๆ คล่องแคล่วดูมีอนาคตหน่อยละหนูเอ๊ย เล่นเดินตาลอยทำท่าสโลว์โมชั่น อย่างกับไม่อยากจะให้มันถึงจุดหมาย ทำเหมือนว่าเวลาในโลกนี้มันมีเหลือเฟือ พอที่จะใช้ทิ้งๆ ขว้างๆ ได้อย่างไม่ต้องคิดอะไรมากอย่างนั้นแหละ
    หนุ่มสาวคู่นั้นเดินออกจากซอย สวนทางกับซาเล้งแก่ที่พยายามปั่นรถโทรมๆให้เคลื่อนเข้าซอยอย่างเร่งรีบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่สังขารของคนกับรถกับน้ำหนักรถคงไม่สมดุลกัน ในความเร่งร้อนจนหัวใจแทบจะหยุดเต้นของตาแก่ซาเล้ง จึงปรากฏเป็นเพียงภาพรถซาเล้งค่อยๆเคลื่อนตัวอย่างช้าๆทุลักทุเล เพื่อเข้าไปเก็บของเหลือใช้ของคนในซอยมาเป็นเครื่องมือต่อชีวิตที่เหลือแต่ไม่พอใช้ของแก ดูแล้วเหนื่อยใจแทนแกเหลือเกิน
    สปีดการเคลื่อนที่ของซาเล้งกับสปีดการเดินของนักศึกษาหนุ่มสาวอนาคตของชาติคู่นั้น ถ้ามองด้วยตาเปล่าอาจจะเห็นว่าใกล้เคียงกันมาก แต่ความพยายามและอัตราเร่งที่จะไปให้ถึงเป้าหมายแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน คุณค่าของเวลาแต่ละนาทีที่เสียไป สำหรับตาลุงซาเล้งหมายถึงปาก ท้อง ชีวิตของแกและคนที่บ้าน จะได้อยู่รอดไปอีกวัน หากช้า…เป้าหมายก็จะพลาดไป ขยะตรงหน้าบ้านอาจจะโดนซาเล้งคันอื่นที่แข็งแรงกว่า หนุ่มกว่า เร็วกว่า มาแย่งคว้าไปเสียก่อน นั่นหมายถึงชีวิต-ความสุขในวันนั้นของแกกับครอบครัวก็จะถูกแย่งชิงไปด้วย ในขณะที่ย่างก้าวของปัญญาชนคู่นั้น อาจจะมีความหมายเป็นอย่างอื่น
    อาจจะเป็นเพราะจุดหมายสั้นๆ ที่รอเขาอยู่ข้างหน้าเป็นเพียงห้องเรียนอันน่าเบื่อ วิชาเรียนที่เขาแค่เข้าไปนั่งให้ครบ เพียงเพื่อให้มีสิทธิสอบ เพื่อให้เรียนจบ เพื่อจะได้เอาใบปริญญามาเป็นบัตรผ่านทางสำหรับงานที่มีค่าตอบแทนสูงๆ มีหน้ามีตามีเกียรติในสังคม เพื่อเขาจะได้มีเงินมาดาวน์รถ ดาวน์คอนโด ท่องเที่ยวหาความสุข แต่งงาน ส่งลูกเข้าโรงเรียนดีๆ ให้ลูกเรียนจบสูงๆ มีชีวิตสบายๆ เพื่อที่จะมีโอกาสได้เดินช้าๆ ใช้เวลาในชีวิตไปอย่างไม่ต้องอาทรร้องใจต่อสิ่งใดต่อไป เพื่อที่จะเติบโต ออกลูกออกหลานมารุ่นแล้วรุ่นเล่าอย่างสบายๆ ไม่ต้องห่วงไม่ต้องสนใจอะไรให้มันมากมาย จนกว่าจะหมดรอบหมดเวลาแล้วก็ตายจากไป
    เป็นการใช้เวลาที่ฟุ่มเฟือย และหมดไปอย่างรวดเร็วอย่างน่ากลัว จนอาจไม่มีเวลาเหลือพอที่จะตอบคำถามว่า “เกิดมาทำไม”
    ฉันก้มลงมองเท้าตัวเอง คิดถึงวิชาฟิสิกส์ที่เคยเรียน คำนวณลักษณะการเดิน แล้วก็แอบดีใจนิดๆที่เป็นการเคลื่อนไหวที่ทำให้เกิด “งาน” บ้างในเแง่กลศาสตร์ แม้ว่างานในแง่อื่นที่กำลังเดินออกไปทำจะยังไม่เสร็จ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>